Afbouwen van antidepressiva, wat doet dat nou met me?

Ik typte al in mijn vorige stuk dat ik de antidepressiva afbouwen ga. In dit stuk wil ik toelichten wat dit nu allemaal met mij doet.

Het eerste wat ik daarover kan zeggen is dat ik me voel als een junk die aan het afkicken is. Alleen heb ik geen rehab erbij op een mooie exotische locatie, hulp die je de dag door sleept of andere zaken waar je je echt even niet mee bezig kunt houden bij je weg houdt. Je moet gewoon door met het werk, het gezin, het huishouden, want iets laten vallen is nou niet echt een optie.
Ik ben een persoon die graag weet wat er op me af gaat komen, wat ik verwachten kan. Ik had er niet bij nagedacht om voordat ik ging stoppen hier vragen over te stellen. Op dat moment was het belangrijkste dat ik moest stoppen door alle bijwerkingen en de vraag of het middel niet erger is als de kwaal. Ik zou dus gewoon gaan stoppen (in 2 korte stappen, niet cold tukey), doe ik eventjes dacht ik.


Naast dat het wel logisch is dat afbouw verschijnselen voor iedereen anders kunnen zijn is er ook echt weinig te vinden hier over. Niks over wat voor klachten je krijgen kan, hoe heftig deze zullen zijn, hoe snel er verschijnselen kunnen optreden of hoe lang dit kan duren. Zelfs online kan ik er weinig van vinden. Ik heb een pagina gevonden met iets aan informatie, maar de website komt uit 2008.
Daarom heb ik besloten op te schrijven wat het nu met mij doet.

 

Mentaal
Gedachten gaan van links naar rechts en door elkaar heen. Weet je hoe moeilijk het dan is om dit te typen? Ik typ halve zinnen, copy paste zinnen heen en weer en maak daarna die halve zin van een alinea geleden weer af en gooi dan de hele tekst gewoon weg om daarna weer hetzelfde te typen in een andere volgorde om het daarna nog een keer door elkaar te husselen, koekkoek! Dat dus, en gedachtes gaan sneller als typen, dat maakt nog een tandje erger. Ik kan trouwens ook A denken, B typen, C zeggen tegen een persoon naast me en D bedoelen, maar ‘was het nou niet E?’, F ervaren, maar twijfelen of het nou niet G is wat ik voel en dat allemaal tegelijk. Ik bedoel maar. Het is nogal uitputtend.

Daarnaast komen je depressieve gedachtes terug. En niet zo’n beetje ook. De meest donkere gedachtes razen rond. Ik ga daar liever niet op in, maar het is heftig, heel heftig, heftiger als ik verwacht had en heftiger als ik ze ooit had gehad. Confronterend ook.

Ik heb paniek aanvallen gehad. Daar schrok ik ook van, dat had ik nog nooit mee gemaakt en ook dat vond ik erg heftig, erg beangstigend. Dat je hoofd zo met je sollen kan is echt heel raar en heel eng.

En emotioneel natuurlijk. Erg emotioneel, om alles, vooral om niks.

 

Fysiek
Duizelig de hele dag door. Ken je dat gevoel dat je teveel gedronken hebt en je op je bed neerploft en de wereld nog even doordraait? Dat gevoel, de hele dag, dag in, dag uit. Traplopen is ook een uitdaging. Thuis lukt het wel, daar loop ik in het donker nog goed, maar station trappen of de trein in/uit stappen is echt een uitdaging. Ik word best vreemd aangekeken als ik, als jonge dertiger, eerst stil blijf staan, dan voorzichtig de leuning pak en dan pas verder loop.

Slecht kunnen zien of focussen. De hele dag door kijk je steeds van veraf naar dichtbij. Als ik dat doe heb ik steeds even nodig om mijn beeld opnieuw gefocussed te krijgen. Als er iets in mijn ooghoek langs komt schieten kan ik snel mijn focus verliezen en opnieuw duizelig worden.

Misselijk (ik ren tussendoor naar de wc om mijn ontbijt die ik al kwijt was eruit te gooien). Misselijk als ik niet eet, misselijk als ik wel eet, misselijk van alle soorten eten, zelfs van water.

Spierpijn. Ken je dat gevoel als je hard gesport hebt en dag daarna een bepaalde spiergroep spierpijn heeft? Dat gevoel maar dan in elke spiergroep, van onderbenen, bovenbenen, buik, nek schouders en rug (vooral daar) en zelfs de hoofdhuid (ik wist niet dat het kon).

Lichamelijk uitgeput. Ken je dat gevoel als je de griep hebt gehad en al je spieren stram zijn, je lichaam op is en zelfs een lepel optillen zwaar kan zijn? Dat gevoel, elke minuut van de dag, maar je moet door.

En verder nog heel veel hoofdpijn, slapeloosheid, klaar wakker, als ik slaap niet wakker te krijgen, rusteloos, trillen, zweten.

 

Hoe snel, hoe lang?

Hoe heftig de afbouw verschijnselen zijn dat is inmiddels dus redelijk duidelijk. Dat het snel gaat ook. Na 2-3 dagen kwamen alle verschijnselen al opzetten in volle hevigheid. Hoe lang het duurt, dat weet ik nog niet. Het is nu 2 weken geleden dat ik de eerste stap minderde (1 week halve dosis, daarna geen meer) en ik heb nu al het gevoel dat ik het ergste gehad heb. Ik heb echt het gevoel dat ik een keiharde bodem heb geraakt en nu de eerste stap omhoog ga zetten. De weg omhoog zal lang zijn, hobbelig en glad. Misschien glij ik nog eens uit of val een stuk, maar ik hoop dat ik toch omhoog blijf klimmen.

2 reactie

  1. Cynthia says:

    Wat heftig, ik hoop dat je hier snel doorheen komt. Het klinkt heel naar. Ik hoop dat er een dag komt dat ook mijn man kan afbouwen. Maar nu ik dit zo lees klinkt het erg naar. Sterkte x

Geef een reactie