Oorontsteking

IMG_5606

Dit stuk heb ik eigenlijk al een tijdje geleden geschreven, maar nooit gepost.

Julian die kwakkelde al weken met zijn gezondheid. Eigenlijk is hij altijd al een klein kneusje als het om zijn gezondheid gaat. Hij heeft vaak wat, het begon al met vastzittende wervels waarvoor hij naar de osteopaat ging, hij heeft eczeem, moeilijkheden met zijn darmen (verstoppin, hard ontlasting) , vaak koorts, vaak verkouden, volgens mij heeft hij de 5e en de 6e ziekte al gehad en dus de waterpokken al gehad. De juffen van het kinderdagverblijf zeggen ook dat er met hem altijd wat is.
Een paar weken geleden was het ook alweer een tijdje zo. Na de waterpokken knapte hij redelijk op, maar niet helemaal. Hij bleef wat kwakkelen, mopperen en huilerig, nog slecht slapen, slecht eten, en nog slechter drinken. Op een gegeven moment hadden wij er genoeg van en hadden Dennis en ik beiden het gevoel van hier is iets aan de hand, hoewel we totaal niet konden zeggen wat het nou moest zijn. Dan twijfel je toch of je de huisarts moet bellen, want ja, wat moet je doorgeven. Uiteindelijk toch gebeld en we konden de volgende dag op afspraak komen.

Ook de huisarts was het wel met ons eens om dan eens een algemene checkup te doen. Ze controleerde zijn hartje en zijn longen. Ze controleerde zijn amandelen. Allemaal niks aan de hand. Toen controleerde ze zijn oortjes. Aan beide kanten had hij rode trommelvliezen, wat duidde op een dubbele oorontsteking. Ons arme mannetje had dus echt wat al die tijd. Op zich blij dat hij echt wat heeft, dan zijn zijn slechte buien en huilerigheid niet zonder reden. Aan de andere kant vraag je je ook direct af, hoe lang loopt hij hier al mee? Had ik het niet eerder moeten zien? Ik heb zelf in mijn jeugd ontzettend veel oorontstekingen gekeken, had ik het juist daarom niet moeten herkennen. Maar toen zei de huisarts dat de meeste kinderen helemaal niet naar hun oortjes grijpen of andere herkenbare typische dingen doen. En toe ging ik ook zelf logisch nadenken. Ook ik gaf vroeger geen duidelijke signalen. Ik was bijna doof op zulke momenten, zo herkende mijn moeder het. Ook nu herken ik het voornamelijk door de bobbel die er voor mijn oor ontstaat. Inmiddels voel ik een oorontsteking zelfs niet eens meer (een trommelvlies vol littekens voorkomt dat).

IMG_5821Maar Julian had dus nu duidelijk een dubbele oorontsteking en moest antibiotica. Mijn moeder en ik hebben een allergie voor antibiotica, maar ik weet niet welke. Het is dus de twijfel of ook de kinderen dit geërfd hebben. De arts zou mijn dossier er bij pakken en gaan uitzoeken op welke soorten ik niet reageerde en daarmee een geschikte voor Julian zoeken.
Later die dag konden we de antibiotica ophalen. Het was een vloeibare met een lekker smaakje, dus met een spuitje ging dat er zo in. Dat is prettig.

De volgende dag zat Julian ineens onder de uitslag. Op zijn rug zaten allemaal grote plekken, rood, gezwollen en met blaasjes. En ook op zijn handen en een paar plekken op zijn armen en buik. Op zijn benen niet, maar die waren wel rood en vlekkerig. Ik heb direct de antibiotica gestopt en diezelfde dag konden wij nog bij de huisarts terecht. Die dacht uitslag een eczeem uitbraak was, vanwege nu verlaagde weerstand. Op zich geloofde ik daar wel in, maar niet bij alle plekken, want die beentjes dat was duidelijk geen eczeem. We mochten in ieder geval niet verder met die antibiotica en kregen een andere mee. Het bijzondere was dat degene die hij al had degene is waar de minste reacties op mogelijk zijn, en degene die ze nu voorschreef degene was die ze oorspronkelijk al wou voorschrijven.

IMG_5812  IMG_5852  IMG_5854

Gelukkig kreeg hij van deze antibiotica geen uitslag meer. Met zijn hormoonzalf, vethoudende crème en naïf bodylotion krijgen wij zijn huidje weer een beetje in toom. En het humeur van ons mannetje knapte weer enorm ook. Zo fijn om te zien. Hij lachte weer, was vrolijk, speelde uit zichzelf, veel minder hangerig, hij at ook beter en sliep fantastisch (maar 1, of 2x per nacht een minuutje of 10 wakker). Wat een verademing. Hij drinkt nog steeds slecht, dat is te merken aan zijn ontlasting, dus we hebben weer even zijn medicijnen daarvoor omhoog geschroefd (hij heeft een soort van super vezels die de boel zachter maken). Zijn nachten gaan nu weer wat achteruit (doorslapen doet hij nooit) dat is jammer en weer pittig, drinken is nog steeds lastig, maar zijn humeur is nog steeds heel vrolijk. Zo fijn. Hopelijk nu even een tijdje geen bijzondere dingen meer, we zijn wel wat toe aan wat rust.

 

Geef een reactie