Pokkendingen, die waterpokken

IMG_5143-2

Livia en Julian zitten op het kinderdagverblijf. Op zo’n kinderdagverblijf heersen natuurlijk alle kinderziektes die je maar bedenken kunt, zo ook de waterpokken.

Al een paar keer tijdens een waterpokken uitbraak twijfelden we of Livia ze nou had of niet. Ze kreeg wat rode vlekjes en daar bleef het bij. Niet alle kinderen krijgen het even heftig, en sommigen krijgen het amper. We hoopten dat voor onze dochter het laatste het geval zou zijn.

Tot ze laatst op een donderdag een rare bult bij haar oog had, het leek op een enkele ontsteking, en ze zag er zo zielig uit zo. Tot de volgende ochtend, er kwamen er meer en meer en meer. Het waren overduidelijk waterpokken en ze kwam er ook helemaal onder te zitten. Zelfs op haar beide handpalmen, op haar hoofd, op haar billen, overal. Toch ondanks dat maar naar de opvang. Ze hield het redelijk. Om haar een beetje af te leiden (en omdat we te weinig in huis hadden) besloten die vrijdag avond te gaan eten met opa en oma in het pannenkoekenrestaurant. Ze was alleen echt niet in haar goede humeur en ze at eigenlijk ook niks. Maar het was er rustig en zo mocht dus lekker gaan spelen in de kinderhoek en oma speelde mee. Super enthousiast werd ze. De afleiding was gelukt. Wel zat ze steeds overal te krabben. Dus voordat we naar huis gingen nog even gauw langs de drogist en KidsClin halen. Dat advies hadden we die dag gekregen van een buurvrouw.
Wat een geweldig spul! Het is een mouse die je gewoon opspuit en uitwrijft, zo gedaan. Bij Livia bracht het direct verlichting.

 

 

De volgende ochtend was ik druk met Julian die ook uit zijn humeur was en Livia stond huilend bij me. Ze had zoveel jeuk en wist dat ze niet krabben mocht. Ze huilde van de jeuk, van de frustratie. “Mama, help me nou” riep ze. Je hart breekt op dat moment. Gelukkig was daar de KidsClin. Je moet het minimaal 3x per dag opsmeren en het werkt nog beter als je het in de koelkast bewaart. Voor Livia was 3x per dag echter al voldoende. Het bracht uren verlichting.
Ook kregen we van de buurvrouw nog haar restje havermout voor een havermout badje. Dat doe je in een washand en dan als een soort theezakje in het bad. Ook was je haar daarmee, en het liefst niet naspoelen. Dat hebben we niet eens hoeven proberen. Via instagram kreeg ik nog de tip om Calendulan van VSM te gebruiken. Dat werkt bij de kinderen van die moeder heel goed. Ook dat heb ik nog niet nodig gehad.
Na een paar dagen was Livia jeukvrij, hoewel de vlekken twee weken later nog altijd erg duidelijk zijn.
Ze had verder geen koorts of andere klachten gehad, alleen wat meer moe en minder eetlust, maar dat kan ik me volledig voorstellen.

Met twee kinderen in huis is het wachten op het moment dat de andere het ook krijgt. We hoopten er al op, want dan hadden we dat maar gehad. Maar het leek erop dat Julian het helaas niet zou krijgen.
Hij had al wel een week wisselende koorts. Zijn temperatuur ging van 39,1 naar 35,6 en alles daartussen. Hij is vaker van ritme als in ritme, maar nu was het wel extremer. Hij was ook erg humeurig en huilerig en hing continu aan ons, naar de opvang ging dan ook niet. Maar daarna kwamen toch ineens echt ook de eerste bultjes en blaasjes. De blaasjes bij hem bleven gelukkig beperkt, we konden ze zelfs nog tellen. Ook had hij er geen jeuk van, en zodra de waterpokken er waren was hij koortvrij en weer vrolijk. Wat een opluchting na het gedoe daarvoor.

 

Al met al een pokken lastig gedoe dat waterpokken. Ik ben blij dat we er nu vanaf zijn.

Geef een reactie