Hardlopen op zaterdagavond

IMG_5362

Sinds een tijdje doe ik wat hardlooptrainingen, het stelt nog helemaal niks voor, maar ik ben in beweging. Ik doe dat meestal ‘s avonds als de kids slapen, omdat ze beiden een totaal ander ritme hebben en het niet makkelijk is om ze in je eentje beiden op bed te leggen.
Ik loop dan vaak voor een groot deel over dezelfde route. Dat is een sportpark in het bos. Het loopt rond, en daarin liggen allerlei clubs en verenigingen voor voetbal, handbal, korfbal, honkbal, tennis, atletiek en mountainbiken en zelfs een hondenvereniging. Het is een geweldig stuk om te lopen. In het bos, maar toch op verlichte asfaltwegen en licht heuvelig.

Door de week kom je best wel mensen tegen die van en naar de sportclubs gaan, mensen die daar ook aan het hardlopen of fietsen zijn. Ook trof ik eens een clubje dames op leeftijd aan het wandelen en nordic walken.

Maar vanavond was het zaterdagavond en logischerwijs is er dan verder niemand zo gek om daar te lopen. Echt heerlijk die stilte en rust. Ik luisterde naar mijn traingsapp, maar ik hoorde steeds iets anders. Ik hoor met een oor slechter als met het andere, dus ik moest kiezen, met het goede oor de muziek en nog het andere niet horen, of het andere geluid horen en niet de muziek. Ik besloot de app uit te zetten en te genieten van de andere geluiden.

Dat was fantastisch!
Ik snoof de frisse geur van het bos op.
Ik hoorde een uil. Zijn Oehoe, werd steeds beantwoord door een andere vrolijke tsjielp. Ik hoorde de kraaien, ik hoorde nog andere vogels en ik hoorde mijn voeten over het asfalt, en verder helemaal niets.
Ik stond stil en zag de wolkjes van mijn eigen ademhaling langzaam enkele meters vooruit drijven voor ze verdwenen.
Ik liep verder en hoorde in de verte een goederentrein razen, je blijft alsnog aan de rand van de stad.
Nog verder en ik naderde het wildrooster, het echte bos is. Daar loop ik altijd een klein stuk, alleen over het pad. Alles daarbuiten is aardedonker. Hier weet je dat je op de Veluwe loopt, en dat er ook echt veel wild loopt. Ik kijk omhoog, wetend dat hier ook veel vogels en vleermuizen zijn. Ik hoor alleen mijzelf. De adrenaline golft door mij heen. Dit is zo fantastisch, zo stil, zo donker, zo mooi. Zo leuk, zal ik iets tegen komen, en wat zal dat zijn? Maar ook behoorlijk spannend om exact diezelfde redenen, het is erg stil, erg donker, zal ik iets tegen komen en wat zal dat dan zijn?
Beide gevoelens door elkaar is echt een mooie ervaring.
Ineens hoor ik wat geritsel verderop. Ik sta stil, luister en kijk. Is het de wind, een muis, een eekhoorn, een zwijn? Natuurlijk zie ik niets. Ik loop door. Langzaam loop ik door, ik kom weer dichterbij de weg, het tweede wildrooster om het bos uit te gaan, ik hoorde langzaam de auto’s weer.
Ik ga het wildrooster over en zie het eerste wild, een konijn schiet weg en ik zie zijn lieve witte staartje verdwijnen onder het hek door, het terrein van de kazerne op.
Het stuk door het bos heb ik langzaam gelopen, hier wou ik van genieten. Tijd om weer te versnellen. Nog even verder achter de kazerne voordat ik de eerste huizen weer zie. Ineens hoor ik water, nooit gezien of gehoord, maar ik loop schijnbaar langs een sluisje van een van de bosvennen.
Dan nader ik de eerste huizen, ik snuif de geur op van een open haard en langzaam hoor ik ook de auto’s weer razen.
Het laatste stuk nog hardlopen naar huis en dan bijkomen van deze ervaring. Op naar de volgende keer.

Een reactie

Geef een reactie